9 Songs

Michael Winterbottom, 2004

Υπερατλαντικο ζευγαρι συζει στην Αγγλια, κανει πολυ σεξ (δεν ειναι σωστο να γραψω "πηδιεται ασύστολα", μας διαβαζει κοινό που εχει ενα επιπεδο) και πηγαινει σε rock συναυλιες. Αυτο ειναι ολο. Πως να σχολιασεις μια ταινία που... δεν ειναι ταινία? Η δομη της θυμιζει τραγουδι. Εισαγωγη, κουπλε-ρεφρεν, γεφυρα, κουπλε-ρεφρεν, γεφυρα, κουπλε-ρεφρεν, γεφυρα, κουπλε-ρεφρεν... Οπου κουπλε βαλτε ερωτικη σκηνη, οπου ρεφρεν πλάνο απο συναυλια. Γεφυρες ειναι τα voice-over του (προικισμενου απο την φυση) πρωταγωνιστη που ευρισκομενος στην Ανταρκτικη θυμαται ολα αυτα που βλεπουμε και μελαγχολει. Υποτιθεται οτι δινουν ενα νοημα στην ολη "ταινία" αλλα αν οι συναυλιες δεν ειχαν καποιο ενδιαφερον, τοσο λογω των συγκροτηματων που επελεχθησαν οσο και της οπτικης του σκηνοθετη που μας βαζει μεσα στο πληθος, θα βγαζαμε το φτυαρι και θα σκαβαμε λάκο. Πρεπει επισης να παραδεχθω οτι η τσόντα (ο όρος οπως τον ηξεραν οι πατεραδες μας, ταιριαζει γάντι στην περιπτωση) ειναι ακρως ρεαλιστικη, μακρια απο δηθεν και στυλιζαρισματα. Λαμβανοντας υπ'οψιν μας τα δεδομενα αυτα, αλλα και λογω πρωτερου εντιμου βιου, ο Μάικλ την γλιτωνει με μια απλη συσταση. Να μην επαναληφθει.

Ταινια: 4/10
DVD: Μετριοτατο

Match Point

Woody Allen, 2005

Φτωχοπαιδο απο την Ιρλανδια, πρωην (παρ'ολιγον) πρωταθλητης του τεννις, καταφερνει να γινει αποδεκτος στην καλη κοινωνια του Λονδινου και να συναψει δεσμο με την κορη βαθυπλουτου μεγαλοαστού και φιλία με τον γιο του. Και ενω η ζωη του προχωραει συμφωνα με το φιλοδοξο προγραμμα του, τα παντα κινδυνευουν να τιναχτουν στον αερα οταν ερωτευεται παραφορα την μνηστη του φιλου του. Τοσο μακρια απο τις συνηθισμενες Γουντιαλλενικες ταινιες αλλα ταυτοχρονα και τοσο κοντα, η ταινια ξεκιναει ως συνηθισμενη "κοινωνικη" (να ενας όρος που πρεπει να καταργηθει δια νόμου) για να καταληξει αστυνομικο θριλερ. Οι γνωριμοι ατέλειωτοι διαλογοι ειναι εδω, οπως και οι σκηνες με λεκτικες εντασεις και νευρικες χειρονομιες, αλλα η ΝΥ εχει αντικατασταθει απο την Βρετανικη πρωτευουσα και η υποθεση δεν εχει να κανει με τις αστικες νευρωσεις αλλα με την πάλη αναμεσα στο "πρεπει" και το "θελω". Οι ερμηνειες ειναι άριστες και απο τους τεσσερεις βασικους πρωταγωνιστες (ξεχωριζει ομως ο Μεγιερς), ενω ο Γουντυ χειριζεται μαεστρικά ηθοποιους και χωρους, βοηθουμενος και απο την αψογη σκηνογραφια και φωτογραφια. Και αν καποιοι βαρεθουν το πολυ μπλα-μπλα και το "κλισε" της κυνικοτητας των ηθων των πλουσιων, ας κανουν υπομονη μεχρι να σκασει το plot twist. Απο κει και μετα η ταινια μεταμορφωνεται, νεοι χαρακτηρες (μεταξυ των οποιων και ο Ewen Bremner, αγαπημενος Spud του Trainspotting) προστιθενται, ο βασικος χαρακτηρας αποκαλυπτει την μισοκρυμμενη σκοτεινη πλευρα του και η νεα πλοκη που υφαινεται εκει που δεν το περιμενεις (αν δεν εχεις δει το τρέιλερ, απ'οτι εμαθα) σε κανει να πιστευεις οτι βλεπεις αλλη ταινια. Δυο σε ενα λοιπον απο τον Αλλεν και με Αγγλικη εσάνς. Σαφως μας εχει δωσει ανωτερα εργα, χαιρομαστε ομως που κανει ακομα καλό σινεμα.

ΥΓ Οσοι εχετε πεντακαναλο μην αναρωτηθειτε για το που πηγαν τα υπολοιπα 4.1 καναλια σας, καθως αν και αναβει το Dolby Digital στον ενισχυτη ακουμε μονο το κεντρικο. Απλα ο σκηνοθετης εξακολουθει να επιμενει στον μονοφωνικο ηχο και η εταιρια κατασκευης του DVD δεν εχει παρει μυρωδια.

Ταινια: 7/10
DVD: Αδιάφορο

Underworld Evolution

(Underworld Εξελιξη)
Len Wiseman, 2007

Βρικολακας-παλιοσειρα ξυπναει απο τον μακρυ υπνο του και παιρνει στο κυνηγι ομορφη βαμπιροφονισσα που εχει το κλειδι για την iron maiden μεσα στην οποια εχει εγκλειστει ο αδερφος του, ο οποιος ειναι καλο παιδι αλλα τυγχανει λυκανθρωπος. Χαοτικο sequel ενος συμπαθητικου σκοτεινου blockbuster, που πηγε να προσθεσει βαθος σε μια ισχνή ιστοριουλα και κατεληξε να μπλεξει τα μπουτια του. Ο δημιουργος επιστρατευει ομολογουμενως εντυπωσιακα ειδικα εφφε, αρκετες σπλατερ αναφορες, κουραστικά συνεχη flashback και την πρωτη γυμνη-ερωτικη σκηνη της συζυγου του ever (αν δεν ειναι οντως η πρωτη παρακαλω επικοινωνηστε αμεσως στο γνωστο e-mail) για να δωσει καποια πνοη σε αυτο το κατασκευασμα, αλλα αποτυγχανει παταγωδώς. Ο λογος? Αν εξαιρεσει κανεις την κουκλαρα Κεητ, το υπολοιπο εργο εχει τοσο ενδιαφερον οσο ενας αγωνας curling μεταξυ Δυτικων Ινδιων και Τρινινταντ & Τομπαγκο. Το να γινεται χαμος στο πανί και εσυ να χασμουριεσαι ειναι οτι χειροτερο μπορει να σου τυχει σε action movie, ειδικα αν γουσταρεις τα παρομοια κατασκευασματα και δεν νυσταζεις κιολας. Ενω το πρωτο μερος ειχε αρκετο σινεπλεξικό ενδιαφερον (και ισως και καποιο gothic rock υποβαθρο που λεει ο λογος), τουτο 'δω το πραμα δεν βλεπεται ουτε απο δεκάχρονα. Βγαζοντας απεξω την εικονα της πολυαγαπημενης στο παρον blog πρωταγωνιστριας οπως αυτη θα περασει στην αιωνιοτητα (δηλαδη με κολλητη ολοσωμη δερματινη φορμα, μποτες μεχρι το γονατο, μαυρο καρέ και smoky eyes), μας μενει ενα αναίτια μπουρδουκλωμενο στορυ, πολλες τρυπες στην πλοκή, δυο κουλοί συμπρωταγωνιστες, πιστολιδι να φαν και οι νυχτεριδες και μερικες σκηνες που γελας χωρις να υπαρχει τετοια προθεση εκ των δημιουργων. Δυστυχως και η sex scene ειναι δυνητικά μια απο αυτες, εκτος αν η ανατομια της Κεητ ειναι διαφορετικη απο αυτη των συνηθισμενων γυναικων. Τουλαχιστον εκει ανοιξαν λιγο τα βαριά απο την πλήξη ματια μας, βοηθωντας καπως να μην πατησουμε το stop πριν την ωρα του. Τα ομορφα σκοτεινα settings και η ηχητικη μπάντα που θα ξυπνησει τους γειτονες δεν αρκουν για να πιασει η ταινια την βαση, οποτε καληνυχτιζουμε τον κυριο Εξυπνo και του συνιστουμε να μην βγαινει εξω οταν εχει πανσεληνο. Και επισης να μην το ξαναπαιξει σκηνοθετης.

Ταινια: 4/10
DVD: Απαστράπτον

Pirates Of Caribbean: Dead Man`s Chest

(Πειρατες Της Καραϊβικης: Σεντουκι Του Νεκρου)
Gore Verbinski, 2006

Οι περιπετειες του Τζακ Σπαροου συνεχιζονται καθως αυτη τη φορα θα πρεπει να σωσει την ψυχη του, βρισκοντας το σεντουκι που περιεχει την καρδια του καπεταν Τζοουνς. Το μπαουλάκι ομως αυτο το θελει και ο λορδος Μπεκετ και δεν θα διστασει να χρησιμοποιησει το γνωστο και φιλικο στον Τζακ ζευγος, προκειμενου να τον εκβιασει. Ημιαπογοητευτικο sequel του χαβαλετζηδικου blockbuster, με γευση ετοιμου γευματος ζεσταμενου σε φουρνο μικροκυματων. Ενω ολα ειναι περισσοτερα, δυστυχως δεν ειναι και καλυτερα. Εχει δραση, εχει πλάκα, εχει πολυ καλα εφφε, εχει ξιφομαχιες-ρεσαλτα-αποδρασεις-ναυμαχιες, εχει υποθαλασσια τερατα και ανθρωπους-σουπιές, εχει Τζωνυ Ντεπ με τρέλα στο βλέμμα, εχει καλους δευτερους ρολους, εχει απ'ολα και συμφερει. Αλλα, ρε γαμωτο, ειναι καπως σαν να ξαναβλεπεις το πρωτο μερος και φυσικα δεν υπαρχει πλεον το στοιχειο της εκπληξης οσον αφορα την περσονα του Τζακ, η οποια οσο περναει η ωρα αρχιζει να ξεφτιζει απο την επαναληψη. Η αχρειαστα μεγαλη διαρκεια, το ατσουμπαλο (προσωρινο) φιναλε και η σιγουρια οτι το τριτο μερος θα ειναι παλι μια απο τα ιδια λειτουργουν αρνητικα, αλλα απ'την αλλη το αυτι και το ματι θα χορτασουν και αυτο στην τελική ειναι και το ζητουμενο του εργου. Δεν ξετρελαθηκαμε, αλλα δεν μας χαλασε κιολας.

Ταινια: 5/10
DVD: Υπερανω κριτικης

24 Hour Party People

Michael Winterbottom, 2004

Η ιστορια του Τονι Γουιλσον, που ξεκινησε σαν τηλεπαρουσιαστης και κατεληξε να αλλαξει τον ρου της μουσικης ιστοριας, βαζοντας τις βασεις για αυτο που μετεπειτα ονομαστηκε "σκηνη του Madchester". Βρισκομενος στο σωστο μερος την σωστη στιγμη, ο Γουιλσον δημιουργησε την Factory Records και το club Hacienda και επηρασε οσο λιγοι (μη μουσικοί) το κινημα της indie μουσικης και της rave διασκεδασης. Συνοψιζοντας σε μια προταση, τα παντα σε αυτην την ταινια λειτουργουν υπερ της. Ο Κουγκαν παιζει υποδειγματικα, σπαει τον "τεταρτο τοιχο" απο την πρωτη σκηνη και μας αφηγειται την πορεια του απο την αρχη (την συναυλια στο Lesser FTH) ως το τελος (το κλεισιμο του club) σαν παραμυθι, πότε με αυθεντικα "ντοκουμεντα", πότε με δραματοποιημενα ιστορικα στιγμιοτυπα και ποτε με σκηνες καθαρης μυθοπλασιας. Αυτο το αλεσμα διαφορετικων υλικων και η αναμιξη της φαντασιας με την πραγματικοτητα ειναι που δινουν στην ταινια μια ξεχωριστη χάρη και την ανεβαζουν απο το επιπεδο του rockumentary σε αυτο του ολοκληρωμενου εργου. Η σκηνοθεσια μας βαζει στο κλιμα της εποχης χωρις υπερβολες και διχως να εξωραϊζει καταστασεις ή να νοσταλγει υποκριτικα. Οι δευτεροι ρολοι εκτος απο καλοι ηθοποιοι ειναι και πετυχημενοι ως "σωσιες". Το soundtrack δεν θα μπορουσε παρα να ειναι κορυφαιο και θα σας δωσει το ερεθισμα να σκαλισετε βαθια τα directory των mp3 σας, να θυμηθειτε μια πιο αγνη αλλα και πιο τσαμπουκαλεμένη περιοδο, τοτε που οι λεξεις "μουσικη βιομηχανια" δεν εφερναν στο μυαλο γουρουνια που κυλιουνται στη λασπη καπνιζοντας πούρο και boy bands με φτερα και πούπουλα. Η μοναδικη σοβαρη ενσταση που μπορουμε να εχουμε (αν ειμαστε ψειρες) περιοριζεται στη σεκανς της αυτοκτονιας, αν και οι συντελεστες ποτέ δεν ισχυριστηκαν οτι οσα περιγραφουν εχουν ιστορικη ακριβεια. Πιθανως οσοι δεν ειχαν την τυχη να "ζησουν" με την συγκεκριμενη μουσικη να βαρεθουν γρηγορα, οσοι ομως προλαβαν εστω και την παρακμη εκεινης της ανεμελης εποχης θα δουν μπροστα τους μια παλια πολαρόιντ με εντονα χρωματα που ξυπναει ευχαριστες μνημες. Οχι απλα close-up πορτραιτο μιας αμφιλεγομενης προσωπικοτητας, αλλα ενα ευρυγωνιο ενσταντανέ της διψας μιας ολοκληρης γενιας για κατι καινουριο και συναρπαστικο.

ΥΓ Ειδικη δυσφημος μνεια αξιζει τοσο στον Ελληνικο τιτλο, το θεϊκο "24 Ωρες Γεματες Ροκ", οσο και στην αποδοση του σλογκαν οπου το "Genius-Poet-Twat" εγινε "Ιδιοφυϊα-Ποιητης-Ατζαμης"! Τα σχολια περιττευουν.

Ταινια: 9/10
DVD: Συλλεκτικο (UK)

Walk The Line

James Mangold, 2005

Ο βιος και η πολιτεια του θρυλικου country-rock'n'roll τραγουδοποιου Johnny Cash, απο τα παιδικα του χρονια μεχρι την αναγνωριση του, την προσωρινη του πτωση και τελικα την επιστροφη του στην κορυφη. Κλασσικη, οσκαρικης συνταγης βιογραφια, καλογυρισμενη και φροντισμενη μεχρι την τελευταια λεπτομερεια. Οι δυο πρωταγωνιστες ειναι το ντο και το σι της ταινιας, καθως οχι μονο παιζουν απολυτως φυσικα τους ρολους τους, αλλα τραγουδουν και παιζουν οι ιδιοι στα μουσικα μέρη και μαλιστα με μεγαλη επιτυχια. Το σεναριο δινει μεγαλη βαρυτητα στο αειθαλές love story του Cash και της Carter και ετσι ο σκηνοθετης παρεχει σχεδον ισαξιο screen time και στους δυο, με την Γουιδερσπουν να αρπαζει την ευκαιρια απο τα μαλλια δινοντας μια ερμηνεια-εκπληξη που προφανως ειναι η καλυτερη της καριερας της. Ο Φοινιξ μπαινει επισης μεσα στο πετσι του ρολου με ανεση, ενω δεν παραλειπονται νυξεις και στις πιο σκοτεινες πλευρες της ζωης του Cash, γλιτωνοντας ετσι τον χαρακτηρισμο του εργου ως "αγιογραφια". Οι αναπαραστασεις των συναυλιων ειναι οπτικα και ηχητικα συναρπαστικες, ενω και η φωτογραφια μεταφερει εξαιρετικα το παλ κλιμα της εποχης του '50. Ακομα και αν δεν σας τραβαει το φολκ αμερικανικο στυλ, θα απολαυσετε μια ευχαριστη, ενδιαφερουσα ταινια που προκαλει θετικα συναισθηματα και ειναι πλημμυρισμενη απο νοσταλγικη μουσικη.

Ταινια: 8/10
DVD: Αψογο

Brick

(Εγκλημα Στο Κολλεγιο)
Rian Johnson, 2005

Πετυχημενος ο Ελληνικος τιτλος, κυριως αν αναλογιστει κανεις οτι η ταινια εκτυλισσεται σε γυμνασιο! Ενας ημιαπροσαρμοστος μαθητης γυμνασιου λοιπον, δεχεται ενα αγωνιωδες τηλεφωνημα απο την πρωην του, η οποια του λεει πως κινδυνευει. Συντομα θα ανακαλυψει το πτωμα της και θα διανυσει μια δαιδαλωδη διαδρομη στα πιο σκοτεινα "περασματα" του σχολειου του μεχρι να ανακαλυψει τι πραγματικα της συνεβει. Οχι αλλη σοβαροαμερικανικη σχολικη ταινία, ακουω το φιλοθέαμον κοινο να αναφωνει. Ηρεμηστε καλοι μου συντροφοι, εδω δεν εξεταζουμε τον ψυχισμο του μεσου τζανκοφαγου τηνεϊτζερ που επειδη ειναι ασχημος, εχει μικρο πουλί και παιζει Counter Strike ολη μερα, παιρνει ενα οπλο και οποιον αθωο παρει ο χαρος. Εδω ο χαρος εχει συγκεκριμενο ενδιαφερον για μπλεγμενη νεαρά ελαφρων ηθων, το σχολειο εχει δομημένο υποκοσμο και "νονό", ο πρωταγωνιστης ειναι ενας τσαμπουκαλεμενος outsider που δεν τον πιανει το ματι σου και η ολη ταινια ειναι στην ουσια ενα αστυνομικο θριλερ με δουλεμενη πλοκή, καλες ερμηνειες και φρεσκια ματιά στο κουρασμενο "ρόδα τσαντα και κοπάνα" περιβαλλον. Ο πρωτοεμφανιζομενος σκηνοθετης δεν προσπαθει να μας εντυπωσιασει με μοδάτο μονταζ και χαζα trendy στυλιζαρισματα, αλλα επικεντρωνεται στο προκειμενο και δινει μια ταινια που μπορεί να μην ειναι "μεγάλη", δεν ειναι ομως ούτε αδιάφορη, ουτε στερεότυπη, ουτε κουραστική. Ενα low-budget συγχρονο νουαρ με μπολικες δοσεις χιουμορ κυριως σκοτεινης αποχρωσης, αινιγματικους χαρακτηρες και καλό tempo, οποτε σηκωνουμε τους αντιχειρες προς τα πανω και περιμενουμε το επομενο εργο του κυριου Τζονσον.

Ταινια: 6/10
DVD: Συμπαθητικο

Click

(Η Ζωη Σε Fast Forward)
Frank Coraci, 2006

Εργασιομανης τριανταφευγας ανακαλυπτει τον τροπο να ζησει καλυτερα, χρησιμοποιωντας ενα "μαγικο" τηλεκοντρολ που του επιτρεπει να κανει fast forward σε οτι βαριεται, skip chapter προς τα ενδιαφεροντα γεγονοτα και mute στον σκυλο που γαβγιζει ακαταλληλες ωρες. Ομως συντομα η κατασταση θα ξεφυγει απο τα χερια του και τα αποτελεσματα θα ειναι καταστροφικά, κυριως για την ιδια την ταινια που οσο περναει η ωρα θα σας εξοργιζει και περισσοτερο. Ας τα παρουμε με την σειρα. Ο Σαντλερ ειναι μια ενοχλητικη βλακοφατσα που απορω αν του επιτρεπουν οι αρμοδιες υπηρεσιες να δηλωνει ηθοποιος στην ταυτοτητα. Ο Γουοκεν, ισως επειδη του λειπουν ένσημα, συνεχιζει να κανει την μια λαθος επιλογη μετα την αλλη. Η Μπεκινσέηλ ειναι πιο κουκλάρα απο ποτέ, χωρις γοτθικό μέηκαπ ομως φαινεται περισσοτερο ποσο "λιγη" ειναι ερμηνευτικά. Επειδη ομως ειναι η νεα μεγαλη μου αδυναμια, ειναι η μονη που συγχωρειται απο αυτο το ανοσιουργημα. Δυστυχως για ολους οσους εγραψαν το ονομα τους στα credits, δεν υπαρχει τιποτα το θετικο να αναφερει κανεις, πλην των "λειτουργικών" ειδικων εφφε που μας δειχνουν πως θα ηταν η ζωη αν κυκλοφορουσε σε Blu-Ray. Τα αστεια ειναι χοντροκομμενα, η εμπνευση απουσιαζει παντελως, τα κλισέ δινουν και παιρνουν απο την αρχη ως το τελος και δεν απουσιάζουν απο ΚΑΜΜΙΑ σκηνη, η χαζομαρα προσπαθει να περασει για εξυπναδα, η οικογενεια πανω απο την καριέρα, το καταλαβαμε απο την αρχη κυριε τέτοιε μου, δεν χρειαζεται ΚΑΙ να το ψιθυρισει ο ετοιμοθανατος καριεριστας στον γιο του με βουρκωμενα ματια λιγο πριν ξεψυχησει στο βρεγμενο παρκινκ του νοσοκομειου! Ελεος... Ποσο πιο μασημενη τροφη για ενα τοσο κουρασμενο θεμα μπορει να καταναλωσει ο κυριευμενος απο ενοχες (για κανα μιαμισαωρο και μεχρι το απαραιτητο happy-end) μεσος οικογενειαρχης USAθεατής χωρις να του βγει απο τα αυτια και την μυτη? Ας περιμενουμε για να δουμε την αντοχη του.

Ταινια: 3/10
DVD: Next Generation

Dogma

Kevin Smith, 1999

Δυο εκπτωτοι αγγελοι προσπαθουν να εκμεταλευτουν μια "τρυπα" του Καθολικου δογματος για να επιστρεψουν στον παραδεισο, κατι που θα εχει ως αμεσο αποτελεσμα το τελος του κοσμου. Μια πολυ μακρινη ανηψια του... Ιησου καλειται να τους εμποδισει, με την βοηθεια μιας ομαδας απο τον Παραδεισο. "Βλασφημη" σατιρα που ριχνει τα βελη της κυριως εναντιον του Καθολικισμου, αλλα και κατα των στειρων πεποιθησεων για τον Θεο και την πιστη. Το στορυ (μεσα στην απιθανοτητα του) ειναι ενδιαφερον, οι πρωταγωνιστες πασιγνωστοι (πλεον) και καλοι στους ρολους τους και οι εξυπνες ατακες αρκετες. Τοσο τα κοτσια του δημιουργου που βάλλει ακαταπαυστα εναντιον του παντοδυναμου θρησκευτικου κατεστημενου, οσο και ο μεταφυσικος προβληματισμος που διακριτικα διανθιζει πολλους διαλογους ειναι θετικα στοιχεια, μετα απο μια οκταετια ομως η ταινια δειχνει τα χρονια της και το σινεμα του Σμιθ συχνα γινεται αρκετα "αμερικανομαστούρικο" για τα ταπεινα μου γουστα. Αν περιμενετε μια καθαροαιμη κωμωδια και εχετε αφησει την εφηβεια πισω σας, κρατηστε μικρο καλαθι.

Ταινια: 6/10
DVD: Κακό

Van Helsing

Stephen Sommers, 2004

Ενας τυχοδιωκτης, αποτελεσματικος κυνηγος αποκοσμων τερατων στην υπηρεσια του Βατικανού, φθανει στην Τρανσυλβανια για να εξολοθρεψει τον Δρακουλα και την κουστωδια του. Εκει θα συμμαχησει με την ομορφη απογονο μιας οικογενειας ευγενων που ο αιμοδιψης κόμης προσπαθει εδω και αιωνες να ξεκληρησει. Τα εντυπωσιακα γραφικά (τοσο ως σκηνικά οσο και ως ειδικα εφφε) παιζουν τον πρωταγωνιστικο ρολο σε αυτο το wannabe-blockbuster, συνεπικουρουμενα και απο την καταγιστικη ηχητικη μπάντα. Απο σεναριο και πλοκη μην περιμενετε και πολλα, ο σκηνοθετης ριχνει στο καζανι διαφορους χαρακτηρες απο ταινιες, μυθους και αναγνωσματα και φτιαχνει εναν διασκεδαστικο αχταρμά, με την προϋποθεση βεβαια οτι σας αρεσει το κενό νοηματων σινεμα θεάματος. Η δραση παντως ειναι συνεχης και χορταστικη, η μαραθωνια εναρκτηρια σκηνη (φορος τιμης στο Φρανκενστάιν) πολυ ατμοσφαιρικη και καλογυρισμενη και η Κέητ Μπέκινσεϊλ κουκλαρα, ακομα και με αυτην την βλαχοτσιγγανικη προφορά και το φτηνο κολάν. Καλος και ο Τζακμαν, στιβαρος και cool οσο χρειαζεται, αλλα το μεγαλυτερο ενδιαφερον προκαλει η αποδοση του Δρακουλα, ο οποιος ως περσόνα φέρνει περισσοτερο στον Jarvis Cocker παρα στον αιμοδιψη βρυκολακα που εχουμε στο μυαλο μας. Συνολικα μια πετυχημενη εφαρμογη του δογματος της αβασανιστης διασκεδασης.

Ταινια: 7/10
DVD: Απολαυστικο

The Ice Harvest

(Ληστευοντας τη Μαφια)
Harold Ramis, 2005

Ενας απατεωνας πειθει τον δικηγορο ενος μαφιοζου να φερει εις περας μια κομπινα εις βαρος του, που τους αποφερει ως κερδος δυο εκατομμυρια δολλαρια. Πανω ομως που ετοιμαζονται να την κανουν για τα Νησια Σαντουιτς, ο μαφιοζος τους παιρνει μυρωδια και αρχιζει το κυνηγι. Επιπεδη μαυρη κωμωδια-αστυνομικο θριλερ με πολυ καλο καστ, παρα την καπως διακοσμητικη παρουσια του Θορτον. Ο Κιουζακ ειναι οπως παντα πολυ καλος και η μοιραια γυναικα δινει ενα ενδιαφερον, αυτα ομως ειναι και τα μόνα καλα χαρτια του εργου καθως η πλοκή δεν "φτουραει" για ολοκληρη ταινια και ο σκηνοθετης φαινεται να μην εχει αποφασισει σε ποια κατευθυνση θελει να κινηθει. Στην αρχη βλεπουμε κατι σαν "αντρικη" κομεντι, μετα το γυρναει στο νουαρ, μετα παλι λιγο κωμωδια, μετα θριλερ... Μπερδεμενος λοιπον ο καπετανιος, νομιζω οι δυναμεις του ειναι για πιο light ταινιες απο αυτην που προσπαθησε να σκαρωσει διαβαζοντας το "Εγχειριδιο Του Καλου Μπλοφαδορου Για Το Σινεμα Των Αδελφων Κοέν". Συμπαθητικο ταινιάκι, αλλα "λιγο" και κυριως χωρις εμπνευση.

Ταινια: 5/10
DVD: Μετριο

Poseidon

Wolfgang Petersen, 2006

Νυχτα Πρωτοχρονιας και ολοι πανω στο χλιδατο κρουαζιεροπλοιο διασκεδαζουν με την ψυχη τους. Η χρονια ομως δεν "μπαινει" και πολυ καλα, καθως στις δωδεκα και κατι ενα γιγαντιαιο κυμα εμφανιζεται απο το πουθενα, δινει μια γερή στον γιγαντα των θαλασσων και τον αναποδογυρίζει σαν καρυδοτσουφλο. Μετα τον χαμό που επακολουθει, μια ομαδα απο επιζωντες ξεκινουν για τα υφαλα του πλοιου προκειμενου να βρουν ανοιγμα προς την σωτηρια τους. Υπερπροβλεψιμη ταινια καταστροφης, χωρις την ενταση, το suspence και την αθωοτητα της παλιοτερης εκδοχης του 1972. Ακομα και για οποιον δεν εχει δει την πρωτη μεταφορα του μυθιστορηματος στην οθονη, τα στοιχηματα για το ποιος θα ζησει και ποιος θα πεθανει εχουν μικροτερη αποδοση απο την νικη της Τσελσι εναντιον του Αστερα Πετρουπολης. Ο Πητερσεν επελεξε να μετατρεψει ενα στορυ χαρακτηρων σε στορυ καρικατουρων, οπου o ενοχλητικος ειναι εξωφρενικα ενοχλητικος, ο τραγικος ειναι υπερβολικα τραγικος, ο ηρωας ειναι στανταρ ηρωας και ουτω καθ'εξης. Θα μου πεις, περιμενεις απο τετοια ταινια να δεις σκιαγραφηση προσωπικοτητων και εμβαθυνση σε συναισθηματα? Οχι φυσικα, απλα δεν αντεχω ρε παιδι μου να βλεπω τον Κερτ Ρασσελ και να σκεφτομαι την ατακα του πριν την πει ο ιδιος! Και αντε, επειδη μιλαμε για multiplex-targeted movie αυτο το xωνευω. Ας μιλησουμε για τις σκηνες δρασης, που υποτιθεται οτι ειναι ολο το ψωμι του εργου. Επειδη ομως σε αυτο το blog εχουμε αυτολογοκρισια, ας μην γραψουμε την λεξη με τα επτα γραμματα και ας περασουμε στα εφφε. Τα εφφε λοιπον δεν ειναι ασχημα αλλα ουσιαστικα περιοριζονται σε μια καλη σκηνη οποτε αν εχετε δει το τρεϊλερ μην περιμενετε και πολλα περισσοτερα, ενω η σκηνογραφια δεν βρισκεται καν στο ιδιο επιπεδο, με εξαιρεση το λομπυ του πλοιου. Ο ηχος τουλαχιστον ειναι αρκετα καλος, δημιουργωντας ευτυχως μια καποια στοιχειωδη "ατμοσφαιρα". Η ετυμηγορία: Το ποπ-κορνακι του Ποσειδωνα δεν βγαινει ζεστο και μυρωδατο απο την μηχανη, αλλα παγωμενο και αγευστο απο το πλαστικο σακουλακι του ψιλικατζιδικου.

Ταινια: 5/10
DVD: Πολυ καλο

Miami Vice

Michael Mann, 2006

Δυο μαγκες ντετεκτιβ εισχωρουν σε κυκλωμα οπλοναρκωλαθρεμπορων, για να ανακαλυψουν τον σπιούνο που προκαλεσε τον θανατο συναδελφων τους σε μια αποτυχημενη επιχειρηση του τμηματος του Μιαμι. Αρχικα Θα τα καταφερουν περιφημα, αλλα οταν ο πηδηχτούλης της παρεας ερωτευεται την κυρια που κινει τα νηματα στο συνδικατο του εγκληματος τα πραγματα μπερδευονται. Οταν πρωτ'ακουσα οτι ο Μαικλ Μαν θα αναλαμβανε την μεταφορα της cult σειρας στο σινεμα, μου ηρθε στο μυαλο η παροιμια με την αλεπου στο παζαρι. Δυστυχως επιβεβαιωθηκα, καθως αυτος ο σκοτεινος λαβυρινθος που εστησε ο (μεγαλος) σκηνοθετης με τοση σοβαροτητα, κοντρα στο "λιγο κρασι - λιγο θαλασσα" πνευμα της τηλεοπτικης version, δεν οδηγει πουθενα και δεν εχει σε τελικη αναλυση λογο υπαρξης. Εχουμε ξαναδει ιστοριες με μπατσους-ναρκωτικα-προδοσιες-πιστολιδι και μαλιστα ειχαν πολυ καλυτερο σεναριο και δεν ειχαν και τον Φαρελλ πρωταγωνιστη. Ο Τζεημι Φοξ ως Ταμπς ειναι καλος αλλα ο αλλος ειναι for the local festivals, που λενε και στο Μαϊμι. Το οποιο Μαϊμι παρεπιμποντως δεν το βλεπουμε σχεδον καθολου στην ταινια, οπως δεν βλεπουμε ουτε εναν κοκοφοινικα, ουτε μισο πλανο παραλιας με ξανθες γκομενιτσες που φορανε μικροσκοπικα μπικινι. Δεν εχουμε ιχνος (μα ιχνος) χιουμορ και τα παντα συμβαινουν στο σκοταδι με αργο ρυθμο, λες και η ιστορια εκτυλισεται στα docklands του Λονδινου και οχι στην ηλιολουστη χερσονησο της Καραϊβικης. Ευτυχως που υπαρχει μια ξεσκεπαστη Ferrari, ετσι ως φορος τιμης, εστω και αν δεν ειναι ασπρη. Σε ποιους απευθυνεται αυτο το πονημα δεν καταλαβα, στους fan του Κροκετ παντως αποκλειεται. Ηθων Μαϊμι στην μεση της Κολομβιας και για λογαριασμο της Διωξης? Ποιος ο λογος να κατεστρεψεις ενα franchise, κρατωντας μονο τα ονοματα του ασπρομαυρου διδυμου και πετωντας ολα τα υπολοιπα στα ψαρια? Ο ανθρωπος που δημιουργησε το Heat, εφτιαξε και το Miami Vice? Γιατι?

Ταινια: 5/10
DVD: Πολυ καλο

Birth

(Γεννηση)
Jonathan Glazer, 2004

Μια νεα και ομορφη γυναικα (που θα ηταν ακομα πιο ομορφη αν ειχε αφησει τα μαλλια της μακριά) αποφασιζει να ξαναπαντρευτει μετα απο δεκα βασανιστικά χρονια χηρειας. Πανω ομως που αρχιζει τις ετοιμασιες, εμφανιζεται απο το πουθενα ενας δεκαχρονος (το πιασατε?) πιτσιρικος που υποστηριζει οτι ειναι ο αποθανων αντρας της και μαλιστα φαινεται να ξερει πολλες "μυστικες" λεπτομερειες απο την κοινη ζωη τους. Με κινδυνο να χαρακτηριστει... παιδερωμενη και να μπλεξει με Τατιανες και Δρουζες, η περι ης ο λογος αρχιζει να πιστευει την ολη ιστορια και προσπαθει να καταλαβει τι πραγματικα συμβαινει. Τιποτα δεν λειτουργει σωστα σε αυτην την αποτυχημενη αποπειρα στησιματος μιας ταινιας του (με την κακη εννοια) παραλογου. Η Κιντμαν παιζει σαν υπνωτισμενη, κανει την χαζη, την εκπληκτη, γουρλωνει τις ματάρες της, κανει να δακρυσει αλλα κρατιεται, ξεσπα τελικα σε λυγμους... και αντε παλι απο την αρχη. Ο σκηνοθετης καδραρει σφιχτα, κραταει την πρωταγωνιστρια ακινητη θαρρεις για ωρες, κοβει απροειδοποιητα, δημιουργει γενικα ενα βαρυ και ασηκωτο κλιμα χωρις κανεις απο τους θεατες (εκτος ισως απο οσους ειχαν την ατυχια να χασουν καποιον δικο τους ανθρωπο) να μπορει να ταυτιστει με κανεναν χαρακτηρα. Με καποιο "ιερο τερας" της σκηνοθεσιας στο τιμονι, ενδεχομενως ολα αυτα να λειτουργουσαν αλλιως, αλλα με τις παρουσες συνθηκες απλα παρακολουθουμε επι μιαμιση ωρα μια αδεξια προσπαθεια ξετυλιγματος ενος δηθεν υποβλητικου στόρυ, το οποιο συχνα-πυκνα φλερταρει με το σαχλό. Και το χειροτερο ειναι οτι οχι απλα δεν καταληγει πουθενα, αλλα σε κανει στο τελος να σκεφτεσαι οτι εχασες την ωρα σου. Το μονο που μενει ως θετικο ειναι η συμπαθητικη φωτογραφια και το οτι δεν προβλεπεται σηκουελ.

Ταινια: 4/10
DVD: Μετριο

Good Bye Lenin

Wolfgang Becker, 2003

Λιγο πριν τα κοσμοϊστορικα γεγονοτα που οδηγησαν στην πτωση του Τειχους και την ενωση των δυο Γερμανιων, μια μητερα ταγμενη στην ιδεα του σοσιαλισμου παθαινει εμφραγμα και πεφτει σε κωμα. Οταν -μηνες μετα- ξυπνησει, τα παντα γυρω της θα εχουν αλλαξει και καθως οι γιατροι εχουν δωσει σαφεις οδηγιες να αποφυγει τις συγκινησεις, ο εφηβος γιος της αποφασιζει να επαναφερει την καθημερινοτητα του Ανατολικου μπλοκ στο διαμερισμα των 79 τμ, μεσα στο οποιο μενει περιορισμενη η μητερα του. Πετυχημενη εισπρακτικα και φεστιβαλικά κοινωνικη κομεντι, παραλληλιζει την ενηλικιωση του ηρωα με την πολιτικη αλλαγη μιας ολοκληρης χωρας, κρατωντας ενα ευθυμο σχετικα κλιμα με την χρηση μικρων κωμικων σκηνων, χωρις ομως να αποκλειει και καποιες συγκινητικες στιγμες. Το ευρημα του "ξυπνησα και ολα εχουν αλλαξει" που εχουμε ξαναδει στο (εντελως αλλου κλιματος) Blast From The Past, λειτουργει πολυ καλα χωρις να γινεται υπερβολικο και προσφερει την δυνατοτητα να γινουν ουσιαστικα σχολια για την σημασια της ελευθεριας επιλογης, την "θεοποιηση" του καπιταλισμου και την επιδραση της ιδεολογιας στην καθημερινη ζωη και τον χαρακτηρα των πολιτων. Δεν αποφευγει μια μικρη κοιλια μετα την μεση της, συνολικα ομως αποτελει μια ευχαριστη αλλα οχι επιφανειακη ματια σε ενα πολυ σημαντικο γεγονος, που αλλαξε μια για παντα τις ζωες εκατομμυριων ανθρωπων.

Ταινια: 7/10
DVD: Πολυ καλο

Superman Returns

(Σουπερμαν, Η Επιστροφη)
Bryan Singer, 2006

Ο Σουπερμαν επιστρεφει στην γη μετα απο ενα αποτυχημενο ταξιδακι στην γενετειρα του, καθως αυτη εγινε τελικα αστρικη σκονη. Στα πεντε χρονια που ελειπε (μια που ο πλανητης Κρυπτον πεφτει καπως μακρια και τα ΚΤΕΛ ειχαν απεργια διαρκειας) πολλα εχουν συμβει: Ο μισητος του αντιπαλος εχει αποφυλακιστει, η καλή του παντρευτηκε αλλον και απεκτησε κουτσουβελο, ο κοσμος θεωρει οτι δεν τον χρειαζεται πλεον. Ολα ομως θα γινουν οπως παλια, καθως ο Λεξ Λουθορ θα ξαναρχισει τις παγαποντιες και ο πλανητης μας δεν εχει αλλο σωτηρα προχειρο ενω και η καψουρα του τον αγαπα ακομα, αφηστε που το παιδι... Σχεδον "καταραμενο" προτζεκτ που περασε απο σαραντα κυμματα πριν καταληξει στα χερια του Σινγκερ, ο οποιος εκανε τελικα μια συμπαθητικη γενικα ταινια, αλλα ενα τραγικο λαθος στο καστ. 'Η μαλλον δυο: Ο Σπέισι ειναι αρκετα καλος, αλλα το ζευγαρακι της Αγιας Παρασκευης δεν χωνευεται με τιποτα. Ο τυπος που μοιαζει στον Ρηβ δεν κανει ουτε για κομπαρσος σε μεταμεσονυκτια ταινια του Alter, ενω ως Λοις Λεϊν η Τερι Χατσερ ηταν τετρακοσιες φορες καλυτερη. Παρα την μεγαλη της διαρκεια, η ταινια μας πυροβολει ανελεητα δυο-τρεις φορες και μας κοιμιζει στο υπολοιπο, παρουσιαζοντας τον Ανθρωπο Απο Ατσαλι ως ευαισθητο και προβληματισμενο. Κινηματογραφοφιλοι που εκτιμω βαθυτατα (οπως ο Η.Φ.) το βρηκαν καλο αυτο, αλλα εγω αναρωτιεμαι που πηγαν οι υπερηρωες που απλα εκοβαν κωλους χωρις να χαμπαριαζουν απο υπαρξιακά. Αφηστε που σε καποια φαση το θεμα ξεφευγει και η διχασμενη προσωπικοτητα ανακαλυπτει οτι κατα βαθος ειναι κατι αναμεσα στον Χριστό και τον Τζωρτζ Μπους... Για εναν ηρωα που μπορει να πεταξει (δηλαδη τον πιο "παιδικό" απο ολους) αυτα τα ψυχολογικα ειναι τραβηγμενα απο τα μαλλια και αντιθετα στην χαρτινη φυση του. Επιτελους, ενας ηρωας κομικς δεν ειναι απαραιτητο να κανει ενδοσκοπηση, ειδικα οταν φοραει κοκκινη μπέρτα και ταξιδευει με την ταχυτητα του φωτος. Δινει μια ξεγυρισμενη στον κακό, παφ! τον στελνει σε τροχιά και τελος, να περασει ο επομενος. Κατα τα αλλα η ταινια εχει ωραια οπτικη, με "μαλακους" χρωματικους τονους και αψογα σκηνικα, πολυ καλα γραφικα και χορταστικο ηχο, οποτε αν εχετε μεγαλο συστημα αξιζει μια θεαση.

Ταινια: 6/10
DVD: Απο αλλον πλανητη

Lucky Number Slevin

(To Στοιχημα του Σλέβιν)
Paul McGuigan, 2006

Τυπακος νιωθει τον ουρανο να πεφτει στο κεφαλι του: Χανει την δουλεια του, το σπιτι του και την γκομενα του, τον ληστευουν στον δρομο οπου τρωει μερικες ψιλές και μολις βρει "καταφυγιο" στο σπιτι ενος φιλου του, κατι "καλά παιδια" τον μπερδευουν με τον ιδιοκτητη και τον τσουβαλιαζουν στο αφεντικο τους, ο οποιος του ζηταει να φερει εις περας μια δολοφονια για να ξεπληρωσει το (υποτιθεμενο) χρεος του! Ευτυχως υστερα ερχεται ο ερωτας. Σπιντατη crime περιπετεια με πολυ καλο καστ, εξυπνους διαλογους, αρκετες σκληρες σκηνες και σεναριακη ανατροπη στο φιναλε. Γρηγορο μονταζ, πολλα φλας μπακ, μερικα εφετζιδικα πλανα και ταιριαστο soundtrack. Καταλαβαινετε λοιπον οτι ο σκηνοθετης βαδιζει στα μονοπατια του Ταραντινο και του Ριτσι, χωρις βεβαια να διαθετει το χαρισμα κανενος εκ των δυο αλλα και χωρις να αποτυγχανει στο να δωσει μια διασκεδαστικη (πλην ομως επιπεδη) ταινια. Δεν θα σας μεινει για πολυ στο μυαλο και σιγουρα δεν προαγει το ειδος, αλλα τουλαχιστον το κρατα ζωντανο.

Ταινια: 6/10
DVD: Προβληματικο στην εικονα

The Italian Job

(Ληστεια Αλα Ιταλικα)
F Gary Grey, 2003

Μια παλιοπαρεα hi-tech κλεφτων φερνει εις περας την τελεια ληστεια. Οταν πανε να μοιρασουν την λεια τους, το λαμόγιο της ομηγυρης τους "καθαριζει" και τα παιρνει ολα για παρτη του. Οι αλλοι ομως τελικα την εχουν γλιτωσει (εκτος του μπαρμπα-Σαδερλαντ που μαλλον ειχε και αλλες δουλειες να κανει) και οργανωνουν την εκδικηση τους. Remake της εκπληκτικης ταινιας του 1969 που μεγαλωσε δυο γενιες minicooperαδων και οχι μονο, με καλο καστ και αρκετο action. Χωρις να φτανει βεβαια το μεγαλειο του πρωτοτυπου, καθως η υποθεση ειναι τελειως διαφορετικη και το cool britannia feeling εχει αντικατασταθει απο το american lifestyle, ειναι αρκετα διασκεδαστικη και τουλαχιστον δεν ντροπιαζει το ονομα που φερει. Η σεκανς με τα cooperακια (στην οποια βεβαια τα κλασσικα και αγαπημενα "μπαγασακια" εχουν αντικατασταθει απο τα μοντερνα γερμανοτραφη "κωλοπαιδα") εχει υποστει γερο λιφτινκ, αλλα εξακολουθει να ειναι το κυριως πιατο της ταινιας, μαζι με ενα καλο κυνηγητο με ταχυπλοα στα καναλια της Βενετιας. Η πλειαδα των γνωστων πρωταγωνιστων δινει ποντους στην ταινια, παρα την εμφανως ανορεκτη performance του Νορτον που σχεδον εξαναγκαστηκε να συμμετασχει, και η σκηνοθεσια πετυχαινει τον σκοπο της κρατωντας γρηγορο ρυθμο χωρις κοιλιες. Παντως η σκηνη "φορος τιμης" που η Θερον οδηγει σαν παλαβή το classic mini της, ειναι η καλυτερη της ταινιας! Δεν θα ξαναβλεπουμε το remake μετα απο τριανταπέντε χρονια οπως κανουμε με το original, αλλα αν θελετε ζεστο ποπ-κορν δεν θα σας κατσει στο λαιμο.

Ταινια: 6/10
DVD: Αψογο

Corpse Bride

(Η Νεκρη Νυφη)
Tim Burton & Mike Johnson, 2005

Αδέξιος νεος της Βικτωριανης εποχης ετοιμαζεται να παντρευτει απο ερωτα που προκληθηκε με προξενιο, αλλα κανοντας προβα της τελετης σε στοιχειωμενο δασος βρισκεται ενωμενος με τα δεσμα του γαμου με μια κοπελα που εχει αφησει απο καιρο τον ματαιο τούτο κοσμο. Εκεινη θα τον παρει μαζι της στο "κατω πατωμα" και αυτος θα πρεπει πλεον να διαλεξει αναμεσα στην (νεκρη) γυναικα του ή το (ζωντανο) αισθημα του. Εντυπωσιακο musical, γυρισμενο με την τεχνικη του stop motion απο τον μετρ του ειδους, τοσο αρτιο τεχνικά που αναρωτιεσαι τι αλλο εχουμε να περιμενουμε πλεον στο συγκεκριμενο ειδος animation. Οι συνηθεις υποπτοι, μονιμοι σχεδον συνεργατες του δημιουργου, δανειζουν τις φωνες αλλα και την φυσιογνωμια τους στις κουκλες και η υποθεση αν και απλοϊκή ειναι συγκινητικη. Η καλλιτεχνικη διευθυνση της ταινιας ειναι πραγματικα απο αλλον κοσμο. Κουκλες, σκηνικα και φωτογραφια μας μεταφερουν απο τον πανω κοσμο στον κατω (και αντιστροφα) με σαφηνεια και τα ματια μας δεν χορταινουν να βλεπουν τις υπεροχες εξπρεσσιονιστικες εικονες που το μυαλο του δημιουργου πλαθει κατα συρροη. Αν σκεφτειτε δε πως οτι βλεπουμε ειναι σχεδον πραγματικο, μινιατουρες φτιαγμενες στο χερι που κουνιουνται λιγο-λιγο, καρε-καρε, μεσα σε "αληθινα" σκηνικα, τοτε το τελικο αποτελεσμα αποκτα ακομα μεγαλυτερη αξια. Το χιουμορ ειναι λεπτό και ευγενικο με μερικα πολυ πετυχημενα οπτικα και λεκτικα gags, ενω και η μουσικη που "λουζει" την ταινια απο την αρχη ως το τελος ειναι ως επι το πλειστον εξαιρετικη. Ο Μπαρτον παραδιδει στις καρδιες μας ενα ακομα εξαιρετικο, αλλοκοτο παραμυθι που παρα το σκοτεινο φαινομενικα θεμα του απευθυνεται (σε διαφορετικα επιπεδα) σε ολες τις ηλικιες. Ενα πραγματικο χάρμα οφθαλμων!

Ταινια: 8/10
DVD: Eντυπωσιακο

Team America: World Police

Trey Parker, 2004

Αμερικανικη οργανωση "κομάντο", εχει ως προορισμο της να καθαρισει τον κοσμο απο τους τρομοκρατες, αλλα και την ταση να τα κανει ολα γης μαδιαμ στο περασμα της. Η κοινη γνωμη (και ο Μαικλ Μουρ) ξεσηκωνονται εναντιον τους, ενα επιλεκτο μελος της ομαδας σκοτωνεται in action και ο μεγαλυτερος εχθρος της υφηλιου, ο δικτατορας της Βορειας Κορεας, υφαινει το σατανικο του σχεδιο που θα φερει τον κοσμο στο χειλος της καταστροφης... Σατιρικο musical με μαριονετες, απο τους δημιουργους του South Park, που κανιβαλιζει ανηλεώς τα ιερα και όσια της Αμερικανικης κουλτουρας. Aπο την κυβερνηση και την εξωτερικη πολιτικη των ΗΠΑ, μεχρι το Χολυγουντ και τα στερεοτυπα του, ολα περνανε απο την μηχανη του κιμα και καταληγουν στον κάδο απορριματων. Αξιζουν συγχαρητηρια στους δημιουργους, τοσο για τα guts που εχουν να τα βαλουν με ολους και με ολα, οσο και για το τεχνικο κομματι της ταινιας, καθως σχεδον τα παντα φτιαχτηκαν στο χερι και χρησιμοποιηθηκε ελαχιστα η ευκολια των CGI. Τα strings των μαριονετων ειναι εσκεμμενα εμφανή για να μας το υπενθυμιζουν και οσο και να μου αρεσουν γενικα τα graphics στις ταινιες, δεν μπορω παρα να εκτιμησω τον ανθρωπινο κόπο που απαιτειται για να γυριστει μια ολοκληρη ταινια τετοιου ειδους χωρις αυτά. Καποιες υπερβολες δεν αποφευγονται (οπως η ισως άδικη επιθεση στον Τιμ Ρομπινς) αλλα πως μπορεις να βρεις σοβαρο ψεγάδι σε ταινια που σαν μουσικο χαλί σε "συναισθηματικη" σεκανς εχει μελό τραγουδακι με στιχους οπως "I miss you more than Michael Bay missed the mark, when he made Pearl Harbor" και "I need you like Ben Affleck needs acting school, he was terrible in that film"...?

Ταινια: 7/10
DVD: Εξαιρετικο

Dirty Pretty Things

(Βρωμικα Ομορφα Πραγματα)
Stephen Frears, 2002

Αφρικανος γιατρος λαθρομεταναστης, ταριφας και ρεσεψιονιστ στην νεα του πατριδα, συζει με Τουρκαλα πολιτικη προσφυγα. Οταν ανακαλυψουν οτι στο ξενοδοχειο που δουλευουν ο μαφιοζος Λατινος μανατζερ εχει στησει επιχειρηση αφαιρεσης και πωλησης ανθρωπινων οργανων, θελωντας και μη θα μπλεχτουν στα ποδια του και θα αλλαξουν τελικα τον ρου των γεγονοτων. Κατι αναμεσα σε κοινωνικη καταγγελια και πολιτικο θριλερ, ο Φρηαρς γυριζει μια σκοτεινη ταινια με προφανη σκοπο να σπασει την γυαλιστερη βιτρινα του τουριστικου ή/και γιάπικου Λονδινου. Αν εξαιρεσουμε το σχεδον μη ρεαλιστικο happy end, τα καταφερνει μια χαρα. Αυτο που ολοι υποψιαζομαστε αλλα σπανιως βλεπουμε, η βρωμια δηλαδη κατω απο την αστραφτερη επιφανεια, μας πλησιαζει απο πισω σιγα-σιγα και μας ριχνει μια στο κεφαλι αφηνοντας μας σέκους. Οι δυσκολιες της ζωης και τα μικρα ή μεγαλα ανεκπληρωτα ονειρα των απανταχου της γης μεταναστων, απεικονιζονται τοσο γλαφυρα που -για λιγες στιγμες τουλαχιστον- θα νιωσουμε αβολα στον ντηζαϊνατο καναπε μας. Και αυτο καλο ειναι να συμβαινει που και που, αν μη τι αλλο για να εκτιμησουμε τα λιγα ή πολλα που εχουμε την τυχη να απολαμβανουμε και τα οποια θεωρουμε δεδομενα.

Ταινια: 7/10
DVD: Αψογο

Jarhead

Sam Mendes, 2005

Αμερικανάκι κατατασσεται στους πεζοναυτες, χωρις να γουσταρει και πολυ αλλα χωρις να εχει και αλλες επιλογες. Μετα απο εξοντωτικη εκπαιδευση, τον στελνουν μαζι με τους αλλους "επιστημονες" στο Ιρακ για να ξεπαστρεψει τον κακο Σανταμ. Εκει ομως, αντι για τον εχθρο, θα αντιμετωπισουν μοναχα την απραγια και την πληξη. Βασισμενο σε απομνημονευματα αληθινου πεζοναυτη (ναι, μερικοι απο αυτους ξερουν και να γραφουν!) δεν ειναι ουτε φιλοπολεμικο ουτε αντιπολεμικο, αν και υπαρχει μια σκηνη στην οποια θα σας σηκωθει η τριχα καγκελο και θα σας κανει να σιχαθειτε το ανθρωπινο ειδος και τους κωλοπολεμους του. Σιγουρα φροντισμενο, οπως και τα δυο προηγουμενα του Μεντες, αλλα χωρις την τόλμη του American Beauty. Eχω την εντυπωση οτι ο μαστορας ηθελε να πει και άλλα, μα για καποιους λογους δεν το εκανε... Η σκηνη-σχολιο με τον αμηχανο βετερανο του Βιετναμ προς το τελος δεν αρκει για να δωσει χαρακτηρα στην ταινια. Φοβηθηκε αραγε τον νεοΑμερικανικο υπερπατριωτισμο? Τελος παντων, η σκιαγραφηση του μικροκοσμου των στρατόκαυλων ειναι ικανοποιητικη, η "καμμενη" φωτογραφια μεταφερει καλα την αισθηση της ερημου (θα σας θυμησει το εντελως αλλου υφους αλλα ιδιας τοπολογιας Three Kings) και οι πρωταγωνιστες δινουν καλες ερμηνειες. Συνολικα καλο, αλλα οχι τόσο οσο περιμενα.

Ταινια: 6/10
DVD: Εξαιρετικο

The Three Burials Of Melquiades Estrada

(Οι Τρεις Ταφες Του Μελκιαδες Εστραντα)
Tommy Lee Jones, 2005

Σε μια πολη κοντα στα συνορα με το Μεξικο, ενας λαθρομεταναστης σκοτωνεται απο σφαιρα αγνωστου. Ο κολλητος του, εναλλακτικος Αμερικαν Γελαδαρης που συμπαθει τους απογονους των Αζτεκων, ανακαλυπτει οτι τον εφαγε ενας χαζοβιολης Αμερικαν Συνοριοφυλακας. Ο σεριφης ομως αδιαφορει, οποτε ο τυπος παιρνει το νομο στα χερια του: Απαγαγει δραστη και πτωμα και ξεκινα ενα ταξιδι προς ενα χωριο στην αλλη ακρη του Μεξικο, οπου ο συγχωρεμενος ειχε εκφρασει επιθυμια να ταφει, βασανιζοντας με αυτον τον τροπο τον φταιχτη. Αν θελετε τη γνωμη μου, ταινια με "καμπόηδες" χωρις ινδιανους ειναι σαν ιστορια του Λουκυ Λουκ χωρις Νταλτονς. Βεβαια ο Τζοουνς ειναι αναμφισβητητα αξιος, τοσο μπροστα οσο και πισω απο την καμερα. Η ερμηνεια του μισοτρελου γελαδαρη ειναι επιβλητικη και η σκηνοθεσια άρτια. Το σεναριο τα "χωνει" διακριτικα στα Αμερικανικα ηθη, οι δραματικες σκηνες ειναι δυνατες, η πορεια των ηρωων προς την καθαρση ειναι βαθια ανθρωπινη και συγκινητικη. Ολο το εργo γενικα ειναι πολυ προσεγμενο, και η φωτογραφια ωραιοτατη, και το στορυ λειτουργικο με meaningful ανατροπη στο τελος, και οι δευτεροι ρολοι καλοι... Τι δεν μου κολλαει λοιπον για να το ανακυρηξω συγκλονιστικο? Φαινεται απλα πως το ολο setting της Αγριας Δυσης και των ηρωων της δεν με εμπνεει. Ισως επειδη δεν καπνιζα ποτε Μαρλμπορο...

Ταινια: 6/10
DVD: Αξιοπρεπεστατο

Glastonbury

Julian Temple, 2006

Η μακροχρονη ιστορια του σημαντικοτερου ισως μουσικου φεστιβαλ επι Ευρωπαϊκου εδαφους, μεσα απο την αφηγηση του εμπνευστη και διοργανωτη του. Εξοντωτικο σε διαρκεια (ισως για να νιωσεις την κουραση που συνεπαγεται η συμμετοχη σε ενα τετοιο γεγονος), αποσπασματικο στην εξιστορηση, επικεντρωμενο μεν στις performance αλλα με την απαιτηση να ξερεις απ'εξω ποιοι εχουν παιξει πριν καν γεννηθεις. Ο μυθοπλαστικος συνδετικος κρικος που θα περιμενες να υπαρχει αναμεσα στα αρχειακα πλανα, ωστε να θεωρησεις "ταινία" αυτο το βιντεοκλιπ μεγαλου μηκους, απλα δεν υπαρχει. Το υλικο ειναι οντως πολυ πλουσιο, αλλα εχω την αισθηση οτι θα μπορουσε να αξιοποιηθει καλυτερα. Το μονταζ ας πουμε μαλλον εγινε στο ποδι και οι χρονολογιες μπλεκονται ασκοπα και χωρις νοημα, ενω καποια πλανα ειμαι σιγουρος οτι τα ειδα παραπανω απο μια φορα. Η επιλογη των acts που παρουσιαζονται ως αντιπροσωπευτικα, επισης σηκωνει πολυ συζητηση. Θα περιμενα ακομα να δω και τις ασχημες πλευρες του Glastonbury, οι οποιες ειναι γνωστο οτι υπηρξαν και δεν εννοω την λασπουρια και τις θειτσες που παραπονιοντουσαν για τον θορυβο. Τελος, το αφεντικο του φεστιβαλ παρουσιαζεται περιπου ως ο αγιος προστατης της μουσικης και της ελευθεριας. Χμμμ.... Ως καθαροαιμο ντοκιμαντερ, παρ'οτι μονοπλευρο, ισως να μην στεκεται ασχημα, αλλα παλι στην εποχη μας η πληροφορια ειναι παντου. Αν ξεκινησεις απο την Wikipedia και καταληξεις στο eFestivals θα μαθεις περισσοτερα. Συνολικα, μια χαμενη ευκαιρια για κατι πραγματικα αξιολογο.

Ταινια: 5/10
Αιθουσα: Αττικον, αγγιζει την τελειοτητα

Shortbus

John Cameron Mitchell, 2006

Νεαρη σεξοθεραπευτρια που δεν εχει βιωσει ποτέ οργασμο, προσπαθει να βοηθησει gay ζευγαρι του οποιου η σχεση βρισκεται σε τέλμα. Οι ρολοι ομως αλλαζουν, και τα παιδια για να βοηθησουν με την σειρα τους την ανοργασμικη, την εισαγουν στον κλειστο κυκλο ενος extreme sex club. Σεξ, σεξ, σεξ. Και μετα σεξ. Και επειτα και αλλο σεξ. Ετεροφυλοφιλικες και ομοφυλοφιλικες συνευρεσεις, αυτοικανοποιηση (στοματικη!), Kama Sutra, παρτουζιτσες, full scale οργια, the works... Υπερτολμηρο και πολυ "προχωρημενο" ως θεαμα, αλλα με μια χιουμοριστικη και ταυτοχρονα τρυφερη αντιμετωπιση. Και αυτο ειναι το μυστικο ωστε παρ'ολη την υπερεκθεση σαρκας και σπερματος, να καταφερνει να μην ειναι πορνό ασχετα αν οι σεμνοτυφοι θα βγαλουν φλύκταινες απ'αυτα που θα δουν τα αθωα ματακια τους. Για να πουμε και του Στιβι Γουοντερ το δικιο, το σεναριο αυτο καθ'αυτο δεν ειναι και σπουδαιο. Παρ'οτι προσπαθει να εξετασει σε... βαθος το θεμα των αντισυμβατικων ανθρωπινων σχεσεων και τον ρολο που παιζει το σεξ στην ζωη μας, ξεδιπλωνεται και κυριως κορυφωνεται καπως άτσαλα για να καταληξει σε ενα love-paradιστικο αμηχανο happy end. Αυτο που πρεπει ομως να αναγνωρισουμε απεριφραστα στον Μιτσελ ειναι οτι εχει μεγαλα cohones, καθως τολμα να γυρισει σκηνη οπου ο εθνικος υμνος των ΗΠΑ τραγουδιεται απο αντρικη χορωδια συνουσιαζομενων που χρησιμοποιουν ως μικροφωνα ενα ορθιο πεος και μια σωματικη κοιλοτητα που σπανιως την βλεπει ο ηλιος. Ισως βεβαια στην πατριδα του να μην υπαρχουν νομαρχες, ευρωβουλευτες και κληρικοι ταγμενοι να διαφυλαττουν τα ιερα και τα οσια και ετσι να γλιτωσει την καταδικη στο πυρ το εξωτερον...

Ταινια: 7/10
Αιθουσα: Αττικον, τα ειπαμε παραπανω

Pirates Οf Caribbean: Curse Οf Black Pearl

(Πειρατες Της Καραϊβικης: Καταρα Του Μαυρου Μαργαριταριου)
Gore Verbinski, 2003

Ξεπεσμενος πειρατης, προσπαθει να σωσει την κορη του κυβερνητη μιας Αγγλικης αποικιας μαζι με τον sweetheart της λεγαμενης, απο τα χερια των αιμοβορων πρωην συντροφων του που την απηγαγαν. Το κακο ομως ειναι οτι οι απαγωγεις/πειρατες ειναι καταραμενοι, στοιχειωμενοι και απέθαντοι. Διασκεδαστικο και ισορροπημενο ποπ-κορν χωρις κοιλιες, με ωραια σκηνικα/κουστουμια και λειτουργικα εφφε, που απευθυνεται κυριως στις μικρες ηλικιες. Αν δεν υπηρχε η απιστευτη φιγουρα του Τζωνι Ντεπ, δεν θα υπηρχε και λογος να δει αυτο το παραμυθακι καποιος ανω των 18 ετων. Ο καπτεν Σπαροου ομως, ειναι ολη η ταινια! Μισοτρελος και εγωπαθης, ηρωας και αντιηρωας αναλογα με την κατασταση, βρωμιαρης αλλα ελκυστικος, κατι αναμεσα σε Μπαστερ Κητον και Ζιγκυ Σταρνταστ σαν φυσιογνωμια, κανει απιστευτες γκριματσες, πεταει εξυπνες ατακες και γενικα κανει οτι αλλοπροσαλο ειναι ανθρωπινως δυνατον για να σκασει το χειλακι σου χωρις να γελοιοποιηθει αλα Τζιμ Καρεϋ. Οι υπολοιποι χαρακτηρες δεν λενε και πολλα, εχουμε ενα love-story ενος ωραιου και μιας ωραιας και εναν αγριο πειρατη με μια τραγικη πλευρα. ΟΚ, ποιος χρειαζεται περισσοτερα σε μια ταινια της Ντισνεϋ με ναυμαχιες και ξιφομαχιες? Με δυο λογια ενα one man show με τον Ντεπ σε μεγαλα κεφια, τοσο που επαθε καταθλιψη οταν τελειωσαν τα γυρισματα! Δειτε το μονο και μονο για αυτον.

Ταινια: 6/10
DVD: Άριστο

High Fidelity

Stephen Frears, 2000

Τριανταρης ιδιοκτητης "φετιχιστικου" δισκοπωλειου, χωριζει... και γυριζει πισω την κασετα της ζωης του για να ανακαλυψει τι εχει παει στραβα και δεν μπορει να στεριωσει σχεση. Η εμμονη του να κατατασει προσωπα και καταστασεις σε hit-parade λιστες, ο αστείρευτος ερωτας του για την μουσικη και οι δυο "κολλημενοι" κολλητοι του παιζουν πρωταγωνιστικο ρολο στην ζωη και στην αναζητηση του. Ο Κιούζακ, γεννημενος για τον ρολο, γυρναει στην καμερα και αφηγειται σε πρωτο προσωπο - οποια ταίνια χρησιμοποιει αυτο το τρυκ και σε κανει μερος του cast εχει +1 point απο μενα. Ο χαρακτηρας του, ενας low profile συνηθισμενος τυπος, εχει ανασφαλειες, προβληματισμους και αντιδρασεις οικειες σε ολους μας. Οι δευτεροι ρολοι συμπληρωνουν το παζλ-αποτυπωση της καθημερινοτητας μας - ή εστω της καθημερινοτητας που θα θελαμε να ζησουμε. Το σεναριο ειναι ρομαντικο και (εξυπνα) αστειο σε ισες δοσεις, αληθινο στις προθεσεις και την εξελιξη του, χωρις πλατειαζουσες αμπελοφιλοσοφιες. Η σκηνοθεσια απεριττη, με τον Φρηαρς να αγγιζει στοργικα τους ηρωες του και να δινει σε ολους χωρο και χρονο. Οι συμπρωταγωνιστες στεκονται επαξια και σε καποιες σκηνες κλεβουν την παρασταση προσφεροντας αβιαστο comic relief. Για το soundtrack, το μονο που εχω να πω ειναι "κατεβαστε το οπως ειναι" και βαλτε το στο repeat. Στο συνολο της, μια άρτια, απολαυστικη ταινια για την γενια της pop κολτουρας. Μια "μεγαλη" ταινια για οσους βλεπουν την μουσικη οχι ως τσικλοφουσκα, αλλα ως soundtrack της ζωης τους. Μια συμπαθητικη, "αντρικη" κομεντι για τους υπολοιπους. Μια ανετη εισοδος στο Top-10 ολων των εποχων για τον υπογράφοντα.

Ταινια: 9/10
DVD: Αρκετα καλο

Transporter

Cory Yuen & Louis Leterrier, 2002

Βετερανος ΟΫΚας εν αποστρατεια, ζει στα Μεσογειακα παραλια της Γαλιας και κερδιζει το παντεσπανι του μεταφεροντας παρανομα "πακετα" με την σουπερ κουρσα του. Οταν ενα πακετο... ζωντανευει (και αφου το περιεχομενο του περασει απο το κρεββατι του) θα μπλεξει σε μεγαλες περιπετειες. Ψιλοcult περιπετειουλα, με τον Μπεσον να κινει τα νηματα και τον Τζεησον Σταδαμ (πουλέν του Γκαϊ Ριτσι) να πρωταγωνιστει επαξια. Κυνηγητά με αυτοκινητα, πιστολιδι, εκρηξεις και ξυλο με την σεσουλα, πασπαλισμενα με χιουμορ και με πανταχου παρουσα την cool φιγουρα του "ατσαλακωτου" ντελιβερά να κανει διασκεδαστικες κασκάντες. Οι σκηνες κλωτσοπατιναδας ειναι ωραια χορογραφημενες, αλλα υπαρχουν κανα-δυο σκηνες δρασης με ενοχλητικες multiplex υπερβολές. Καλο για να περασει η ωρα, αλλα δεν θα σας ξετρελανει κιολας.

Ταινια: 6/10
DVD: Καλο

Transporter 2

Louis Leterrier, 2005

Βετερανος ΟΫΚας εν αποστρατεια, που παλια εκανε τον μεταφορεα παρανομων "πακετων", ζει στο Μαϊμι και εχει ξεπεσει σε σωφερ/νταντά του γιου ενος υψηλοβαθμου στελεχους της Διωξης. Οταν οι κακοι της υποθεσης απαγαγουν τον προστατευομενο του, θυμαται τα παλια και αρχιζει ο χαβαλες. Ανούσιο cash-in sequel, με τον Μπεσον και παλι να κινει τα νηματα και να εχει πλεον μεγαλυτερο μπατζετ στα χερια του. Κυνηγητα με αυτοκινητα, τζετ σκι και αεροπλανα, περισσοτερες εκρηξεις, ασταματητο πιστολιδι και ξυλο με την σεσουλα, πασπαλισμενα με λιγοτερο χιουμορ και με νεο στοιχειο μια άβυζη χανθια δολοφονο που περιφερεται στην μιση ταινια με τα εσωρουχα και τις ζαρτιερες της! Περισσοτερο ισον καλυτερο? Non monsieur. Oι υπερβολες σε πολλες σκηνες γινονται ενοχλητικα παιδικές, ο Σταδαμ ειναι αισθητα πιο άκεφος και το ολο θεμα καταληγει τελικα να ειναι μια αψυχη μπαλαφάρα οπως τοσες αλλες.

Ταινια: 5/10
DVD: Πολυ καλο

King Kong

Peter Jackson, 2005

Αρχες δεκαετιας του '30. Ενας ιδιορυθμος, μονομανης σκηνοθετης καταφθανει με το επιτελειο του (μεταξυ των οποιων και μια αβγαλτη πανεμορφη ηθοποιος) σε ενα αχαρτογραφητο νησι προκειμενου να γυρισουν επιτελους μια εντυπωσιακη ταινια που θα πουλησει. Εκει δυστυχως θα ανακαλυψουν οτι κατοικει ενα τεραστιο αποκοσμο πλασμα, το οποιο αφου τους αποδεκατισει, θα αιχμαλωτιστει και θα μεταφερθει στη Ν.Υ. μπας και βγαλουν κανενα φραγκο οι δυσμοιροι υπηρετες της εβδομης τεχνης. Το ζουμι ομως στην ολη υποθεση ειναι οτι μεταξυ αβγαλτης πανεμορφης ηθοποιου και τεραστιου αποκοσμου πλασματος θα υφανθει ενα ρομαντικο ειδυλιο, βασισμενο στην αλληλοκατανοηση αλλα και την φυσικη ελξη...
Να ξεκαθαρισουμε κατι: Δεν εχω ιδεα γιατι η πρωτοτυπη ταινια (που ας το παραδεχθουμε, απο σεναριο ειναι γεια σου) θεωρειται αριστουργημα. Αυτο που ξερω ειναι οτι ο Τζακσον ειναι μεγαλος μαστορας του υπερθεάματος. Μπορει να γεμισει τα ματια σου με εκπληκτικες εικονες, να καθεσαι να βλεπεις με τις ωρες και να μην χορταινεις, να σε κανει να ψηλαφιζεις σχεδον με τα δακτυλα σου τα εκπληκτικα σκηνικα και να χαζευεις με το στομα ανοικτο, περιδιαβαινοντας την Ν.Υ. του κραχ ή αγνωστες επικινδυνες ζουγκλες. Επισης ξερει τι θελει το multiplex και μπορει να το προσφερει. Θυμαστε στο σχολειο που διαφωνουσαμε αν το λιονταρι νικαει την φαλαινα ή ο γοριλλας τον δεινοσαυρο? Ε, λοιπον, εχουμε μια μαχη του Κονγκ με κατι "παιδια" απο το νησι Nublar (τα οποια ομως τοτε πηγαιναν νηπιαγωγειο, ενω τωρα λυκειο) που θα θυμαστε για καιρο και θα σας δωσει μια και καλη την απαντηση που ψαχναμε τοτε. Εχουμε ακομα μια τελικη σκηνη πιστο remake της κλασικης, η οποια θα επρεπε να διδασκεται ως προτυπο στις σχολες computer graphics. Για να μην μακρηγορω, εχουμε γενικα τα εφε της αρκουδας και του γοριλα μαζι, χωρις ομως ταυτοχρονα να υποβιβαζεται κατα συρροη η (ενδεχομενως) ενηλικη νοημοσυνη του θεατη. Το σινεμα του Τζακσον για μενα ειναι πρωτιστως εικονα, ενας πινακας ζωγραφικης εν κινησει. Υπαρχει και το ανθρωπινο υποβαθρο βεβαια, αλλα εδω δεν ειμαστε στην Μεση Γη για να εχουμε σοβαρο θεμα. Εχουμε απλα μια κουλή ιστορια αγαπης (ευτυχως που το κτηνος ετυχε γλυκούλι και δεν ηταν καμμια γιγαντιαια κατσαριδα ας πουμε) και ενα αοριστο σχολιο για την απανθρωπια που κυριαρχει στον κοσμο του θεαματος. Παντως ως ποπ-κορν, κατατασω το King Kong αναμεσα στα κορυφαια και χαιρομαι αφανταστα που το ολο project δεν επεσε στα χερια ενος Σπηλμπεργκ ή ενος Μπρουκχαϊμερ...

Ταινια: 8/10
DVD: Αψογο

Broken Flowers

(Τσακισμενα Λουλουδια)
Jim Jarmusch, 2005

Μεσηλικας μοναχικος και βαριεστημενος εργενης, καζανοβας στα νιατα του, δεχεται ανυπογραφη επιστολη που τον πληροφορει οτι εχει εναν εικοσαχρονο γιο, καρπο μιας ξεχασμενης περιπετειας. Ο μοναδικος του ισως φιλος, κολλημενος με τα αστυνομικα μυστηρια και το δικτυο, καταστρωνει λεπτομερες πλανο εξιχνιασης της υποθεσης και τον πειθει να το ακολουθησει, στελνοντας τον να συναντησει τεσσερεις υποψηφιες μητερες απο το παρελθον. Ο Τζαρμους στηνει ενα ακομα road-movie και ο Μαρεη παιζει εναν ακομα μισονυσταγμενο, απαθη τυπο με την απολαυστικη (ως πότε?) μανιερα του. Αν σας αρεσουν τα αργα στορυ "χαρακτηρων", η μινιμαλιστικη κινηματογραφηση, το υπογειο χιουμορ και η παρελαση γνωστων πρωταγωνιστων σε μικρους ρολους, μολις βρηκατε μια ταινια που τα εχει ολα και συμφερει. Οι υπολοιποι πιθανοτατα θα καταληξετε στην αγκαλια του Μορφεα πολυ πριν απο το ανοικτο σε καθε ερμηνεια τελος.

Ταινια: 7/10
DVD: Καλουτσικο

Wondrous Oblivion

(Γλυκεια Ληθη)
Paul Morrison, 2003

Οικογενεια Βρετανοεβραιων, της οποιας ο γιος τρελαινεται για κρικετ αλλα δεν σκαμπαζει να παιξει, γειτνιαζει με νεοφερμενη Τζαμαικανη φαμιλια. Χαριν στους νεους γειτονες ο γιος θα γινει επιτελους καλος παικτης και η μητερα του θα ξανανιωσει γυναικα. Η Αγγλικη κοινωνια του '60 ομως δοκιμαζει τα ορια της: Πανω που συνηθισαμε τους Εβραιους, εχουμε τωρα και μαυρους; Ωραιο εργακι, ελαφρως κοινωνικο, ελαφρως χιουμοριστικο, ελαφρως ψυχολογικοσυναισθηματικο. Ισως απλα να ειμαι θετικα προκατειλλημενος οποτε βλεπω semi-detached σπιτακια με κοκκινα τουβλα και πρασινα λειβαδια, αλλα περασα ευχαριστα δυο-παρα ωριτσες. Μπορει ο ρυθμος να ειναι καπως αργος και -κυριως- να μην εχω ιδεα τι σόι πραγμα ειναι αυτο το κρικετ, αλλα η ιστορια ειναι πιστευτη και το μυνημα "διαφορετικοι αλλα ισοι" περναει χωρις να σε χτυπαει κατακεφαλα.

Ταινια: 7/10
DVD: Μετριο

L'Un Reste L'Autre Part

(Φυγε Εσυ, Μεινε Εσυ)
Claude Berri, 2005

Δυο πενηνταρηδες φιλοι, μπλεκονται σε εξωσυζυγικες περιπετειες και αντιμετωπιζουν το προαιωνιο διλημμα "απο 'δω η γυναικα μου και απο 'κει το αισθημα μου". Μια τυπικη ιστορια εις διπλουν, με τυπικη μοναξια και τυπικη απιστια μετα απο 20κατι χρονια τυπικου γαμου, με καλουτσικες ερμηνειες και βαρετους διαλογους, ειδωμενη με την τυπικη Γαλλικη οπτικη του απιθανου: Η (συγκριτικα) κουκλα Σαρλοτ Γκενσμπουργκ ερωτευεται με την πρωτη ματια εναν τελειως αδιαφορο ψιλομιζερο τυπο. Αυτος τυχαινει να εχει τον γιο του τεζα στο νοσοκομειο, αλλα το μυαλο του ειναι στα τσιλιμπουρδισματα. Ο αλλος μπαρμπας ειναι απ'οτι φαινεται σε θεση να ικανοποιει (και σεξουαλικα?) μια εγχρωμη party-animal πιτσιρικα. Στο τελος "δεν ανοιγει μυτη" και ζουν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα. Κλωντ, ξανασχολησου με τον Αστεριξ γιατι μας νυσταξες...

Ταινια: 5/10
DVD: Καλο

The Constant Gardener

(Ο Επιμονος Κηπουρος)
Fernando Meirelles, 2005

Πολυσυζητημενο "πολιτικο θριλερ" του πολυσυζητημενου σκηνοθετη της "Πολης του Θεου". Ενας Βρετανος διπλωματης προσπαθει να ξεσκεπασει την συνομωσια που κρυβεται πισω απο τον φονο της ακτιβιστριας συζυγου του, η οποια σκαλιζε τις παρανομιες ενος trust φαρμακευτικων εταιριων στην Αφρικη. Το κακο με την ταινια ειναι οτι δεν ειναι και τοσο "θριλερ", καθως οι κακοι ειναι γνωστοι απο νωρις και η ιντριγκα δεν ειναι τοσο πλουσια οσο θα περιμενε κανεις λαμβανοντας υποψη οτι το σεναριο βασιζεται σε επιτυχημενο βιβλιο. Μας μενουν λοιπον οι κινηματογραφημενες με μαεστρια ομορφες εικονες της Μαυρης Ηπειρου, το σφιχτο και λειτουργικο μονταζ και η ντοκιμαντεριστικη αποτυπωση της φτωχειας στις παραγκουπολεις της Κενυα. Οσο για το πολιτικο θεμα που παει να θιξει η ταινια (μενοντας ομως τελικα απλα στο "ξυσιμο" της επιφανειας) σας παραπεμπω στο σημειωμα του σεναριογραφου-συγγραφεα στο τελος των credits: "Nobody in this story and no outfit or corporation, thank God, is based upon an actual person or outfit in the real world. But I can tell you this: As my journey through the pharmaceutical jungle progressed, I came to realize that, by comparison with the reality, my story was as tame as a holiday postcard."

Ταινια: 6/10
DVD: Πολυ καλο

Millions

(Εκατομυρια)
Danny Boyle, 2004

Αγγλια, λιγο πριν την αλλαγη του "ιερού" νομισματος χαριν της Ευρωπαικης Ενωσης. Δυο μικρα αδελφια δεχονται ως δωρο απο τον ουρανο μια βαλιτσα γεματη λεφτα, την οποια κρυβουν απο τον πατερα τους. Ο μικροτερος -τον οποιο "επισκεπτονται" Αγιοι και Μαρτυρες της πιστης- θελει να βοηθησει τους φτωχους, ο μεγαλυτερος να κανει επενδυσεις και να αποκτησει το lifestyle που ονειρευοταν. Οταν ο "ιδιοκτητης" της βαλιτσας εμφανιζεται ως απειλη και ο πατερας τους μαθαινει την υπαρξη της, ο καθενας τους πρεπει να αποφασισει ποση σημασια εχουν τελικα τα χρηματα στην ζωη. Ο Ντανυ-που-χαθηκες-βρε-παιδι-Μπόιλ στηνει μια φωτεινη, αισιοδοξη Βρετανια και δεν δισταζει να παιξει με τα ταμπου του Καθολικισμου, ο πιτσιρικος με τις φακιδες κρατα στις πλατες του την μιση ταινια και εμεις αναρωτιομαστε γιατι εχουμε θεοποιησει τα ρημαδολεφτα. Μερικες ονειρικες σκηνες, στυλιζαρισμενη σκηνοθεσια, μια σταλια διδακτισμος και συγκινηση, χιουμορ και ενα feel-good happy end. Ενα ομορφο μοντερνο παραμυθι...

Ταινια: 7/10
DVD: Πολυ καλο

Breakfast On Pluto

(Ζωη Σε Αναποδη Τροχιά)
Neil Jordan, 2005

Ενα υιοθετημένο-παρατημενο αγορακι, μεγαλωνει στην ταραγμενη Ιρλανδια του 60 και μεταμορφωνεται σιγα-σιγα σε... ψιψίνα. Αναζητωντας την πραγματικη μητερα του, τον αληθινο ερωτα και την κοινωνικη αποδοχή φτανει στο swinging Λονδινο, οπου πλεον γινεται μια κανονικη drag queen. Η ευτυχια ομως θα αργησει να ερθει. Σεναριο βασισμενο σε πραγματικα βιωματα παιγμενο απο πρωταγωνιστη που μπαινει 100% στο πετσι του ρολου με ισες δοσεις δραματος και χιουμορ. Μερικες φορες η ψιλη φωνουλα και η τραβελοτσαχπινια του Κιλιαν Μερφι μπορει να γινεται ενοχλητικη, κυριως για τους αρρενες θεατες. Επισης ξενιζει λιγο η αισθηση που καπου-καπου μας δημιουργειται οτι ο κοσμος (στην κυριολεξια) καιγεται και η ψιψινα... χτενιζεται. Τα παντα ομως ειναι σχετικα. Μπορουμε τελικα εμεις οι "νορμαλ" να κρινουμε τετοιους, τοσο διαφορετικους ανθρωπους, καταδικασμενους απο την γεννηση τους στο περιθωριο και την απομονωση? Πολυ καλο το soundtrack -απαρτιζομενο απο disco υμνους- και καλλιτεχνικη διευθυνση υψηλοτατου επιπεδου. Μια ταινια οχι για ολα τα γουστα και σιγουρα οχι για αντροπαρεες!

Ταινια: 7/10
DVD: Πολυ καλο

Factotum

(Παρακμη)
Bent Hammer, 2005

Λοιπον, να εξομολογηθω στον αγαπητο μου αναγνωστη οτι η σχεση μου με τη λογοτεχνια περιοριζεται στον Μικρο Νικολα και τον Ιουλιο Βερν, οποτε λαμψεις πισω απο βουνα και σκυλοι απο την κολαση δεν μου χτυπανε κουδουνι. Η ταινια παντως καταπιανεται με εναν ημιαποτυχημενο συγγραφεα που κανει δουλειες του ποδαριου, μπεκροπινει μερα-νυχτα και ειναι μεγαλος γυναικάς. Συμφωνα με ασφαλεις πληροφοριες αυτος ηταν περιπου ο Τσαρλς Μπουκοφσκι, τον οποιο παιζει πειστικά ο Ματ-ειμαι-ακομα-γκομενος-Ντιλον. Σεναριο δεν θα βρειτε και πλοκη δεν υπαρχει, αλλα σκηνοθετικα τα παμε καλα και οι ερμηνειες ειναι οτι πρεπει. Αν θελετε να εμπνευστειτε για να συνεχισετε ολοχρονις την κραιπαλη του μπαρονησιώτικου καλοκαιριου, θεωρηστε αυτη την ταινια οδηγο επιβιωσης. Ποιηση ομως γραφετε?

Ταινια: 5/10
DVD: Αξιοπρεπες

Me And You And Everyone We Know

(Εγω, Εσυ Και Ολοι Οι Γνωστοι)
Miranda July, 2005

Περιεργο ταινιακι. Εχεις φτασει περιπου στην μεση και σκεφτεσαι "τι πατάτα ειναι αυτη". Μετα ομως θυμασαι τα βραβεια που διαβασες στο εξωφυλο (Καννες, Sundance κλπ) και λες δεν μπορει, κατι θα υπαρχει που δεν το πιανω. Δεν μπορει να κανουν οι "ειδικοι" τοσο λαθος, μηπως εχει καει το μυαλο μου απο τις ειδησεις του Star? Ξαφνικα η ταινια τελειωνει και μενεις για παντα με την απορια. Εγω ειμαι ηλιθιος ή η ταινια υπερεκτιμημενη? Υπενθυμιζω βεβαια στον φιλο αναγνωστη οτι ειμαι μεγαλος σινεφιλ, γουσταρω και ανεξαρτησια και ασυναρτησία. Αλλα αυτο παραπάει...
Εχουμε λοιπον μια χουφτα αλλοπαρμενων suburbans, μεταξυ αυτων ενα μαυρο πιτσιρικι που γραφει βρωμολογα στο chat, τον λευκο πατερα του που εβαλε φωτια στο χερι του for the sake of it, μια "Αμελι" που παλια πρεπει να εκανε χρηση παραισθησιογονων και της εχει μεινει το κουσουρι, δυο ξεκωλακια που κανουν διαγωνισμους πίπας και κατι αλλους ασυνηθιστους τυπους. Ολοι αυτοι πηγαινοερχονται και συζητουν σε στυλ "Before Sunrise/Sunset" στο πιο βλαμμενο ομως. Οταν συναντουν ο ενας τον αλλον, αρχιζουν να συμπεριφερονται λες και μολις βγηκαν απο coffee shop. Πανω που κατι παει να γινει, η σκηνη αλλαζει. Πανω που κατι πας να βγαλεις ως νοημα, η ταινια τελειωνει. Καληνυχτα κυρια Μιραντα... Καλυτερα (ξανα)δειτε το Ghost World.

Ταινια: 4/10
DVD: Πολυ καλο

Liam

(Ο Μικρος Λιαμ)
Stephen Frears, 2000

Εποχη μεσοπολεμου, στην φτωχη επαρχια της Γηραιας Αλβιωνος. Ενα δυσομιλητο πιτσιρικι μεγαλωνει κατω απο ασχημες συνθηκες, μεσα στην κοινωνικη αναταραχη και την ανεχεια λογω ανεργιας. Μια καταπιεστικη θρησκεια και ενα σχολειο απο αυτα που ηθελαν να κατεδαφισουν οι Pink Floyd δυσκολευουν ακομα περισσοτερο την αναζητηση απαντησεων στα ερωτηματα του. Χωρις να γινεται καταθλιπτικος, ο Φρηαρς θιγει στεναχωρα ζητηματα με την γνωστη, γλυκοπικρη προσεγγιση του. Αυτο ναι, ειναι Αγγλικο σινεμα της προκοπης. Ο σπορος πρωταγωνιστης παιρνει την ταινια επανω του και ειναι φοβερος ο ατιμος!

Ταινια: 7/10
DVD: Μετριότατο

Diarios De Motocicleta

(Ημερολογια Μοτοσυκλετας)
Walter Salles, 2004

Το χρονικο ενος μεγαλου ταξιδιου με μια ξεχάρβαλη Norton στην Λατινικη Αμερικη, που εκανε ο Τσε Γκεβαρα μαζι με τον κολλητο φιλο του οταν ηταν ακομα φοιτητες. Βασισμενο στα απομνημονευματα τους, το εργο εχει στοιχεια ντοκιμαντερ και μας δινει μια ιδεα σχετικα με το τι ωθησε τον Τσε στο να γινει ο μετεπειτα "διασημος" επαναστατης. Πολυ καλογυρισμενο, ισως αργό για καποιους αλλα σε αφηνει με μια ωραια αισθηση και δινει τροφη για σοβαρη συζητηση. Σταματηστε να σκεφτεστε μονο την μπαλα και την μπακα και σκεφτειτε λιγο και τον υπολοιπο κοσμο, ρε! Και μετα ριξτε και κανεναν χορο με τιποτα Λατινοαμερικάνες γιατι η ζωη ειναι ωραια τελικα και ας εχουμε καπιταλισμο. Κεφατες ερμηνειες και απο τους δυο πρωταγωνιστες και ωραια φωτογραφια.

Ταινια: 7/10
DVD: Καλούτσικο

Crash

Paul Haggis, 2004

Τεσσερεις παραλληλες ιστοριες μισους και αποξενωσης που εκτυλισσονται στο Λος Αντζελες και συνδεονται μεσα απο βιαια ξεσπασματα αλλα και καποιες ανθρωπινες στιγμες. Αυτος ο Χαγκις μπορει να ηρθε απο το πουθενα, αλλα τουτη η οσκαρικη ανεξαρτητη παραγωγη δικαιως "εγραψε" διεθνως! Κυριαρχο θεμα, περιπλοκο αλλα αρτια δοσμενο, ο κοινωνικος και προσωπικος ρατσισμος απο ολους και προς ολους, στην συγχρονη Αμερικη. Μετα απο πολυ καιρο μπορω να πω πως ειδα μια "καλη ταινια". Προβληματισμος, συγκινηση (ισως μια σταλια υπερβολικη αλλα καλυτερη απο το αναιτιο πιστολιδι) και ωραιες ερμηνειες απο all-star cast.

Ταινια: 8/10
DVD: Αψογο

Serenity

Joss Whedon, 2005

Μια ομαδα τυχοδιωχτων του διαστηματος μπλεκει σε διαπλανητικους καυγαδες τοσο με την Ομοσπονδια οσο και με τους ανθρωποφαγους "πειρατες", λογω μιας μυστηριας πιτσιρικας με ψυχικες ικανοτητες που βρισκεται στο σκαφος τους. Διαφορετικο (για να μην πω "εναλλακτικο") sci-fi με τηλεοπτικες καταβολες και αγνωστους συντελεστες. Εχει ομως υποθεση, αξιοπρεπεστατα γραφικά, πολυ καλο ηχο και ωραιες ατάκες. Να ειχε και εναν καλυτερο πρωταγωνιστη...

Ταινια: 7/10
DVD: Σχεδον άριστο

War Of The Worlds

(Ο Πολεμος Των Κοσμων)
Steven Spielberg, 2004

Εδω εχουμε τo Τομκρουζάκι να τρεχει και μην φτανει, καθως οι δολοφονικες ακτινες των εξωγηινων πεφτουν αριστερα, δεξια, μπρος, πισω του αλλα και διαγωνίως. Στο τελος η γη την γλιτωνει στο τσακ, καθως το κλιμα μας ετσι οπως τα εχουμε καταφερει δεν "σηκωνει" τους οξαποδω και ο κοντός κερδιζει την αναγνωριση των παιδιων του, που ειχαν την εσφαλμενη εντυπωση οτι ο πατερας τους ειναι λαπάς... Ειμαι οπαδος των blockbuster, το ομολογω. Μου αρεσουν οι εκρηξεις, η αγωνια, το τρεχαλητο. Αλλα το War Of The Worlds δεν μου αρεσε. Δεν εχω δει την κλασσικη εκδοχη, αλλα αυτη εδω ειναι σιγουρα χειροτερη. Γιατι ρε Στηβεν, αγορι μου? Το σεναριο, ενω εχει πολυ "θεμα", ειναι τελειως ψόφιο. Τα κλισέ δινουν και πέρνουν. Τα εφφέ ενω ειναι καλά δεν ειναι για χορταση. Επισης η εικονα της ελληνικης εκδοσης δεν με ικανοποιησε. Με λιγα λογια απογοητευση, πλην του ηχητικου μονταζ οπου ειδικα η "μπουρού" των εξωγηινων μηχανων ειναι να φευγεις. Τελος, να δηλωσω υπευθυνα πως πλεον ειμαι βεβαιος οτι σιχαινομαι τον Τομ Κρουζ περισσοτερο και απο τον Κηάνου Ριβς...

Ταινια: 5/10
DVD: Περιεργως μετριο

The Island

(Το Νησι)
Michael Bay, 2005

Eνας ημιξανθος και μια ξανθια αγαπιουνται πολυ, αλλα δεν εχουν την δυνατοτητα να κυνηγηθουν αναμεσα στα δεντρα οπως ολα τα ζευγαρια, γιατι ζουν καπου στο μελλον σε ενα αποστειρωμενο περιβαλλον. Ή μηπως τα πραγματα δεν ειναι οπως φαινονται? Χορταστικη σε διαρκεια περιπετειουλα με Matrixοειδες σεναριο και ωραιους πρωταγωνιστες. Το στορυ ειναι ενδιαφερον ως ιδεα αρχικα, αλλα τελικα σαν συνολο απο καπου μπαζει και δεν εχουμε και aerostop. Το μονταζ και το camera work ειναι τοσο γρηγορο, που ζαλιζει. Πολυ καλος ηχος. Χαζο χαπι εντ...

Ταινια: 6/10
DVD: Πολυ καλο

Layer Cake

(Χαπια, Σφαιρες Και 2.000.000 Λιρες)
Matthew Vaughn, 2004

Μα που τους βρισκουν αυτους τους απιθανους Ελληνικους τιτλους?! Τελος παντων, ενας ωραιος τυπος εργαζεται ως drug-dealer της υψηλης κοινωνιας. Λιγο πριν την συνταξιοδοτηση πρεπει να βρει την κορη του αφεντικου του, η οποια την εχει κάνει με ενα junkie. Στην πορεια θα τον παρουν στο κατωπι Σερβοι και λοιποι εδωδιμοι & αποικιακοι κακοποιοι αλλα θα βρει και την γυναικα της ζωης του. Λετε να την γλιτωσουν? Το αγαπημενο μου Αγγλικο σινεμα ψυχοραγει εδω και χρονια και ταινιες σαν και αυτη δεν το βοηθουν να ανανήψει. Το hype γυρω απο το Layer Cake ηταν πολυ μεγαλο, αδικαιολογητα κατα την ταπεινη μου γνωμη καθως η ταινια χωρις να ειναι κακη δεν εχει κατι το εξαιρετικο. Ο νεος Τζεημς Μποντ ειναι ωραια φατσα αλλα ειναι καπως ξυλινος ο καημενος. Για να τον δω, πως θα παραγγελνει το vodka martini του...

Ταινια: 6/10
DVD: Πολυ καλο, με εναλλακτικο φινάλε (UK)

Fantastic Four

Tim Story, 2005

Τεσσερεις φιλοι επιστημονες εκτιθενται σε κοσμικη ακτινοβολια και αποκτουν ασυνηθιστες ιδιοτητες. Ενας πεμπτος γινεται ο κακος της υποθεσης. Με δυο λογια, πολυ μπλα-μπλα και λιγη δραση, εκτος απο δυο πολυ καλες σκηνες οπου συμβαινουν τα αισχη: Νταλικες που χορευουν στον αερα, γεφυρες που γινονται βίδες και τα σχετικα. Οπως παντα στις μεταφορες της Marvel, το στορυ του πως απεκτησαν οι υπερηρωες τις δυναμεις τους ειναι αρκετα πιστευτό αλλα το εργακι δεν στεκεται ορθιο ως ποπ-κορν. Τελικα αυτος ο σκηνοθετης ειναι πολυ λιγος (και) για τετοιου ειδους ταινιες... Παντως αν το δειτε με παρεα, σε ενα καλο home cinema μπορει και να το βρειτε διασκεδαστικο.

Ταινια: 6/10
DVD: Υπερανω καθε κριτικης

Taxi

(Το Ταξι Της Νεας Υορκης)
Tim Story, 2004

Εγχρωμη γυναικα-ταριφας με φτιαγμενο οχημα, βοηθαει λευκο ψιλοβλήμα αστυνομικο να πιασει γυναικεια συμμορια ληστων τραπεζας. Ελευθερο αμερικάνικο remake των ομοτιτλων Γαλλικων ταινιων του Μπεσον (τις οποιες δεν εχω δει ακομα, ο αδικαιολογητος) με τον ιδιο ως παραγωγο. Ομολογω οτι ειχα καλη διαθεση και ετσι γελασα κανα-δυο φορες με τα κρυα αστεια του ενοχλητικου πρωταγωνιστη. Αν και οι σκηνες καταδιωξης υποτιθεται οτι αποτελουν το κυριως θεμα, ειναι τοσο παιδικές που γελασα και με αυτες. Παιζει (ελαφρως ενδεδυμενη) και η μοντελα Ζιζελ η οποια "οδηγει" μια εφταρα BMW κουκλα.

Ταινα: 4/10
DVD: Πολυ καλο

Bullitt

Peter Yates, 1968

Ενας μορτης αστυνομικος προσπαθει να εξιχνιασει την δολοφονια ενος σημαντικου μαρτυρα δικης που ειχε υπο την προστασια του. Αυτα ειναι! Τι σκατα γινεται και δεν βγαινουν πλεον τετοιες ταινιες? Μαγκιά με την ωραια εννοια, νοημα στην ιστορια, μερακι στο σελιλοιντ ρε παιδι μου... Φυσικα "τα μισα λεφτα" ειναι το κυνηγητο στους λοφους του Φρισκο. Ο Στηβι (οδηγος αγωνων υπενθυμιζω) οδηγει ο ιδιος την Μαστανγκ και την παει με τις πορτες, χωρις αναλογικα ή ψηφιακα εφε. Περναγα τα μερη των διαλογων στο γρηγορο (το εχω δει ολοκληρο δυο φορες και αντεχει ακομα) αλλα την σκηνη της καταδιωξης δεν την χορτασα ουτε με το τέταρτο repeat! Ο ηχος δεν εχει το "λουστρο" των καινουριων παραγωγων, αλλα το θηριο δεν χρειαζεται πεντακαναλο για να το νιωσεις... Λιώστο το ρημαδι!!

Ταινια: 8/10
DVD: Μετριοτατο

Saving Grace

(Του Θεου Το Χορτο)
Nigel Cole, 2000

Μια τυπικη μεσηλικη Αγγλιδα με εφεση στην κηπουρικη, χανει τον ανδρα της και κληρονομει τα χρεη του. Για να μην χασει και το σπιτι της, ο "πονηρος" housekeeper της την πειθει να καλιεργησουν χασις! To προϊον εχει φοβερη ποιοτητα αλλα παρουσιαζει δυσκολιες στην διακινηση... Ευχαριστη Αγγλικη κωμωδιουλα με μερικες πολυ αστειες σκηνες. Απογοητευει λιγο το politically correct φινάλε αλλα γενικα αφηνει μια γλυκεια αισθηση.

Ταινια: 7/10
DVD: Ικανοποιητικο

Constantine

Francis Lawrence, 2005

Με λιγα λογια, ενας μυστηριος τυπος ανοιγει παρτιδες με τον κατω κοσμο και παραλιγο να μας φαει ολους το μαυρο φιδι. Villagoειδες κατασκευασμα εμπνευσμενο απο cult κομικ. Το στορυ ξεκινα με υποσχεσεις αλλα τελικα δυστυχως ειναι της πλάκας. Πρωταγωνιστης και σωτηρας της ανθρωποτητας, ο κυριος Κηάνου Ριβς... Yπαρχουν παντως δυο-τρεις δυνατες σκηνες με καλοδουλεμενα οπτικα και ηχητικα εφε, οποτε αν εχετε μεγαλη οθονη και πολυκάναλο ριξτε μια γρηγορη ματια

Ταινια: 5/10
DVD: Ομολογουμενως εντυπωσιακο

In This World

(Στα Συνορα Του Κοσμου)
Michael Winterbottom, 2002

Η περιπετεια δυο Αφγανων πιτσιρικαδων να βρουν την γη της επαγγελιας, ταξιδευοντας παρανομα απο την χωρα τους ως την Αγγλια. Θα περασουν τα μυρια όσα και τελικα θα φτάσουν(?) στον προορισμο τους για να αρχισουν μια νεα δυσκολη ζωη. Μια ντοκυμαντεριστικη, ανθρωπινη ματια στο παγκοσμιας εμβελειας θεμα της μεταναστευσης. Βραβειο στο Βερολινο, απο τον σκηνοθετη του "24 Hour Party People". Με εκανε να βλεπω τους "σκούρους" στα φαναρια με αλλο ματι, πιο συμπονετικο...

Ταινια: 8/10
DVD: Αξιοπρεπέστατο

Ηello. This is my blog.

Σε τουτο εδω το blog, γραφω για τις ταινιες που εχω προσφατα παρακολουθησει, κυριως στο σπιτι μονος ή με παρεα. Ταινιες καλες ή κακες, θεαματος ή σκεψης, καταπληκτικες ή πληκτικες. Με μπυρες και ξηροκάρπια στο τραπεζακι, καπνο απο τσιγαρο να χορευει μεσα στην φωτοδέσμη του προβολεα (ποιητικο!) και δυο-τρια τηλεκοντρολ ανα χειρας γιατι εχομεν και ρυθμισεις να πειραζομεν. Who needs the bloody cinemas anyway?

Σινεμα παω σπάνια πια. Το εκοψα απο τοτε που τοσοι πολλοι θεατες αρχισαν να θεωρουν κομματι της εμπειριας του κινηματογραφου το να σχολιαζουν δυνατα, συνεχως και βλακωδως ή το να μιλανε στο γαμοκινητο με τους αρκουδιαρηδες κολλητους τους. Ακομα και αιθουσες-ναοι εχουν αρπαξει την γριππη των multiplex. Σκαστε ρε!

Ταινιες της προκοπής δεν βγαινουν πια. Ακομα και εκρηξεις να θες να δεις, πρεπει να γυρισεις πισω δυο-τρια χρονια. Αν δεν θες να φας ποπ-κορν, πας ακομα πιο παλια. Ευτυχως υπαρχουν τοσα διαμαντια και τα περισσοτερα τα ξαναβλεπεις ευχαριστα δυο και τρεις φορες. Χανεις το στοιχειο της εκπληξης, αλλα τουλαχιστον δεν χανεις την ωρα σου.

Μουσικη επισης δεν υπαρχει πια. Αλλα αυτο ειναι θεμα για αλλο blog.
On with the show!